YoNa ...


COACHING FOR JUSTICE BURGER-ZIN BURGER-ZIJN

Na een rijk gevulde loopbaan en een goed doorleefd leven, word ik nog dagelijks geconfronteerd met mensen die verloren lopen in onze samenleving, die zich vastrijden in een verbitterde kijk na de zoveelste niet ingevulde verwachting.

Los van hun vooropleiding, hun kennis, hun plaats en ervaring in de samenleving hebben ze allemaal een zelfde nood. Het hoe en waarom begrijpen en zo een beter inzicht verkrijgen in de werking van die samenleving. Vaak gaat het om een eenvoudig inzicht in samenlevingssystemen, in overheidsstructuren,… een reflectie naar zich zelf en de verhouding tot de ander en het andere. Daar situeer ik mijn dienstverlening als mediator, bemiddelaar en coach.

Mensen op weg helpen in het doolhof van administratie en justitie. Hierna volgt een inleidend overzicht van mijn visie en missie en doelstelling. MENSEN van niets tot iets tot niets In den beginne was ….het woord. Zo begint menige ontstaansgeschiedenis en ja taal is zo belangrijk wanneer het gaat om mensen, mensen begrijpen en begeleiden, menswording… Zonder te vervallen in filosofische uiteenzettingen over de taalnoodzakelijkheid tot het vormen van ideeën, begrippen, categorieën….vatten van de wereld rondom ons, denk ik dat voorafgaand aan enige taal, er een mens is.

Uit het niets, de kosmos, zijn een aarde met levende organismen ontstaan. Het niets is voor ons niet te vatten,…Legendes, mythes, religies….ze proberen de mens te ondersteunen in zijn/haar zoektocht naar de bron, het begin van ons bestaan tot het einde en uitdoven van ons leven. Uit het niets waaruit iets ontstond dat weer in het niets uitdooft. Het iets is ons bekend, het leven ‘an sich’. Daarbinnen verloopt onze zoektocht naar antwoorden, naar invulling van ons leven. Voor ieder van ons is die zoektocht anders en verloopt zij op een ander ritme met een verschillende intensiteit, een verschillende inkleuring. We weten alleen dat “ik ben” en “ik er ooit niet was en ooit niet meer zal zijn”. Tussen het “niets” en het “niets” is er echter “iets”. Dat iets waarin ik ben is mijn leven.

We hebben allemaal ons eigen individueel leven maar zijn niet alleen. We leven en overleven en hebben het geluk ook samen te leven.. I3 Een verduidelijkend schema: LEVEN ik behoeften op “ik” gericht Mijn voeding, mijn ruimte, mijn geluk, mijn….zonder besef van de wereld noch van de andere. Een krijsende baby maalt enkel om zijn pap en niet om het eten van de anderen noch de zorg dat er nog voeding zal zijn later… OVERLEVEN ik - het behoeften op ik en de Umwelt Mijn voeding met respect voor de wereld die nog verder in mijn voeding moet voorzien… Een kind kan leren dat de groenten niet vanzelf groeien en bloeien…en gezonde voeding noodzakelijk is….en de wereld dus niet enkel een gebruiksobject is maar ook zorg nodig heeft. SAMENLEVEN ik – het -wij behoeften op individuele en sociale groei en behoud gericht Onze voeding met respect voor de wereld die in voeding voorziet en respect voor de anderen die ook voeding nodig hebben.

Een volwassen mens zou moeten weten dat de wereld niet enkel tot gebruik leidt maar ook zorg behoeft en dat dit niet alleen kan maar je daar elkaar voor nodig hebt en je elkaar dus ook verzorgt daartoe.

MENSEN leven overleven samenleven Vanaf het moment dat mensen samen zijn, is er interactie.

Verbaal of nonverbaal…er is communicatie.

Er is geen “niet communicatie”, je kan niet ‘niet communiceren’.

In de uitwisseling van gegevens tussen mensen, wat communicatie in se betekent, zijn er zoveel verschillende processen, mogelijkheden, uitdrukkingsvormen,….dat dit op zich een heel complex gegeven is, waarbij heel wat problemen kunnen opduiken. Ieder mens vertrekt vanuit zijn eigen wereld, zijn eigen waarnemingen, zijn eigen be-leving. Niet ieder mens is in staat om te begrijpen dat zijn eigen be-leving anders is dan deze van een ander mens.

Levens en hun beleving zijn individueel en uniek. Zoals een indiaans spreekwoord terecht stelt dat je nooit in iemand anders schoenen kan lopen. Het overleven (wet van de jungle) tot een samenleven maken, vergt een proces van vallen en opstaan. Het is een leerproces. Het wordt in eerste instantie aangevat op het moment van de verwekking en loopt tot het uitblazen van de laatste adem. Dit samen-leven in een samenleving die we zelf persoonlijk niet tot stand brachten is moeilijk.

Net zo min we zelf gekozen hebben geboren te worden uit die of die ouder, hebben we de samenleving gekozen waarin we terecht zijn gekomen.

Het overvalt, het overkomt ons.

Als mens heb je dan twee mogelijkheden:

1. Ik ben overtuigd dat ik aan die samenleving niets kan veranderen, dus moet ik het leren aanvaarden.

2. Ik ben overtuigd dat ik aan die samenleving iets kan veranderen, dus onderneem ik actie.

Veel mensen stellen dat ze niets kunnen veranderen maar tegelijkertijd geven ze af op die samenleving en stellen ze zich verbitterd op. Dit is geen aanvaarding.

Aanvaarden is met onvoorwaardelijk zelfrespect en respect de dingen laten zijn wat ze zijn.

Om als individuen te kunnen “over”-leven is “samen”- leven noodzakelijk.

Om niet in de “wet van de sterkste” of in een “oog om oog tand om tand” jungle terecht te komen is er een oernorm, een basisnorm die terug te vinden is in al die mythes, legenden en religies…. “onvoorwaardelijk zelfrespect en respect” Samenleven wordt dan pas echt samen-leven. Een burgerschap in die zin is echter niet aangeboren maar wordt aangeleerd. In plaats van dit met vallen en opstaan te doen om dan aan het einde van je leven pas tot bewust samenleving te komen, is een vroeg leerproces een meerwaarde zowel voor je leven als individu als voor de samenleving.

Burgerschap is geen verplicht vak op school en niet alle ouders nemen dit op in hun opvoeding.

Gelukkig kan iedereen op elk ogenblik in zijn leven de nodige handvaten krijgen tot inzichten in dit burgerschap, in dit samen-leven om zo het stadium van enkel overleven te overstijgen.

MENSEN coachen tot samen-leven

Doel - Doelthema: Als coach begeleid ik mensen tot bewust samen-leven, tot actief burgerschap om zo een meerwaarde toe te voegen in hun eigen leven en in de samenleving. Mensen die niet langer enkel onvervulde verwachtingen ervaren, voelen zich stabieler en beter in hun vel en stralen dit ook uit naar hun omgeving. Het brengt rust. Een coach kan daar waar gevraagd een toegevoegde waarde zijn, een ondersteuning, een wegwijzer.

Doelgroep: Eenieder, welke leeftijd, beroepscategorie ook, komt gedurende zijn of haar levensloop in contact met samenlevingssystemen, samenlevingsvormen en instellingen waar de weg niet altijd duidelijk is. Mensen die meer inzicht wensen in het hoe en waarom wij samen leven, waarom er regeltjes zijn en waarom we die zouden moeten naleven en wat we kunnen doe als we dat niet willen….de vragen zijn uiteenlopend maar komen steeds terug op inzicht in de “oernorm” in plaats van verdwaald te geraken in het bos van wetten en decreten. Om die “oernorm” te begrijpen en te leven met een goed welzijnsgevoel kan begeleiding als coaching mensen op weg helpen zodat zij minder verbitterd en gefrustreerd de samenleving ondergaan maar zij constructief kunnen participeren in een actief burgerschap.

Methode : In se vloeit de coaching-techniek voort uit de “Socratische” methode: door vraagstelling verder ontwikkeling…

prijs:

- Lezing : • Scholen: 1 lesuur aan 150,00 EUR (beamer te voorzien door school) • Verenigingen, groepen: 2 uur aan 250,00 EUR (beamer te voorzien door vereniging)

- Coaching: Bij een goede coaching tot burgerzin is een eerste en tweede gesprek, telkens van 50 minuten voldoende om de client voldoende op weg te helpen. In de prijs zijn ook overzichts- en steunkaartjes begrepen. Opvolging kan altijd verzorgd worden aan individuele nazorgsessies.

                                     a)In het kader van een gerechtelijke procedure: luisteren observeren coachen spiegelen I7 Een eerste, tweede en derde gesprek telkens 50,00 euro (150 minuten en bundel kaartjes). Er wordt bij aanvang 100,00 euro betaald. De laatste 50  ,00 euro wordt tijdens de derde sessie betaald. Navolggesprekken: 40, 00 euro (40 minuten) Special: in het kader van jongeren coachen (vb jeugdre  chtbank): zij betalen hun leeftijd in euro per sessie.

                                      b) Particulier, buiten procedure: 80,- eur voor een sessie van 60 minuten -

- product: In een eerste gesprek wordt geluisterd naar de vraag van de client, alsook naar de contextuele probleemstelling. Een eerste kennismaking met burgerschap en de betekenis wordt meegegeven alsook een eerste schema van de probleemstelling en de verdere werking en mogelijk te begane paden. (gezamenlijk intakeformulier, uitleg kaartje en schrift en gevoelenslijst). In een tweede gesprek wordt het eerste gesprek even besproken: zijn er vragen, wat vond je ervan, hoe voel je je er nu bij. Vervolgens wordt aan de hand van een visueel schema de problematiek uitgetekend en de mogelijk te nemen keuzes duidelijk gemaakt. Het schriftje wordt besproken. In een derde gesprek worden de twee vorige gesprekken besproken en worden de kaartjes en overzichten meegegeven. Er wordt een praktijktoetsing gedaan en besproken. De client wordt op weg geholpen aan de hand van schema’s, structuren, info-brochures en adressen. De coaching richt zich zowel tot jongeren (vanaf 10 jaar) als tot ouderen (onbeperkt). De coaching kan individueel, maximum met twee (begeleider) gevolgd worden.

- plaats De coaching-praktijk bevindt zich aan de rand van de stad. Een buslijn op 200 meter, een treinstation op 1 km. De autosnelwegafrit E19 op 2,5 km. Er is een oprit met parkeermogelijkheid voorzien. I8 Coaching vindt plaats in een afzonderlijke kantoorruimte in het groen. Coachees kruisen elkaar niet dankzij gespreide afspraken. Het leven zoals het zich aan mij aanbood heeft me veel ervaring en kansen geboden. Hieruit zijn inzichten en reflecties uit ontstaan waarmee ik graag als dienstverlening anderen op weg help. Niet als therapeut, noch als één of andere – oog of -iater, maar eerder als een luisterend oor en een wegwijzer. Tijdens mijn loopbaan ondervond ik dat de meeste mensen handelen vanuit een onwetendheid of een frustratie. Daar ligt een taak voor mij om de onwetendheid om te buigen tot een weten en de frustratie te laten ontwikkelen tot een bewust ervaren en verantwoordelijkheid nemen. Mensen helpen om met een andere kijk naar de dingen te kijken en te laten ervaren dat hierdoor de dingen zich anders aandienen.. “Follow your flow to become your inner flower”

BIBLIOGRAFIE Het zou te ver leiden om alle boeken te vermelden die ik gelezen heb in het kader van mijn studies (master rechtswetenschap, master rechtstheorie en rechtsfilosifie, master internationaal en europees recht), mijn publicaties (belang van het kind, I9 bilocatie,…) en mijn professionele loopbaan .

Hier volgen die boeken die ik nog eens te rade nam bij het volgen van de cursus coach.

DE BOECK N., Sterk ! Borgerhoff & Lambrechts, 196 p.

DE SWAAN A., De mensenmaatschappij. Uitgeverij Bert Bakker 2000, 163 p.

GREENE R., De achttien wetten van de menselijke natuur. Meulenhof, 2020, 623 p.

LEU L., Werkboek Geweldloze Communicatie. Leminiscaat BV, 2019, 192 p.

McINTOSH D. en HOROWITZ J., Stress, de psychologie van het omgaan met druk. Psychologie Karakter, 2018, 207 p.

MERTENS J., Van zaadcel tot liefde. Academia Press, 2006, 260 p.

MILLER A., In den beginne was er opvoeding. (en Levenspaden). Unieboek Van Houten BV,2002, 476 MILLER J.G., Waarom gaat het nooit zoals ik het wil. A.W. Bruna Uitgevers Amsterdam, 2020, 158 p.

PLUIMS H. en SUTHERLAND C., Je denkt te weten wie je bent, ML Media, 2015, 131 p.

ROSENBERG M.N., Geweldloze communicatie. Leminiscaat BV, 2020, 224 p.

SAVATER F. De waarde van opvoeden. Filosofie van onderwijs en ouderschap., Utrecht, Bijleveld, 2001.

SCHOTSMANS P., Waarden in deze tijd ? DNB Uitgeverij Pelckmans, 1986, 163 p.

VAN DER HART O., NIJENHUIS E. en STEELE K., Het belaagde zelf. Boom, 2006, 535 p.

WILBER, K., Integrale Visie: op het elven, God, het universum en alles. Uitgeverij Ankh-Hermes bv Deventer, 2008, 232 p.


www.YoNaBook.com

Deze website maakt een onderdeel uit van www.YoNaBook.com

Een creatieve zoektocht naar mens-wording via woord, beeld en klank met een "book" en een "blog" om theorie ook in het dagdagelijkse aan de praktijk te toetsen en kunstuitingen tot leven te brengen....


December 2020....bijna

Nog voor het 1 december is duwt de lockdown ons deze wintermaand in. Half november amper voorbij en de kerstboom staat al in al zijn glorie, lichtjes incluis, de verlichte pompoenen aan de voordeur en we vliegen de Sint voorbij, recht de Kerstman tegemoet om nu al nieuwjaarsrecepties in onze agenda te pinnen, want ja misschien....

Kan de race even stoppen en kunnen we even nog genieten van de herfst, de novemberdagen en bijhorende melancolie ? 

Nee de Sint is niet voorbij en Kerst slaan we niet over...het zal gewoon anders zijn. Meer nog, het zal intiemer zijn. Ja, want elk gesprek met een levende persoon, elke ontmoeting wordt zoveel meer waard, zoveel intenser. Een telefoongesprek is terug een welkom geschenk op een donkere avond, brief schrijven en ontvangen betekent plots een mindfull moment en we hebben nog nooit zoveel kunnen mediteren, wandelen en gezond eten...ja, nadat alles, dan pas zijn we klaar voor het jaareinde, voor december.

Een opkomende zon op een novemberochtend.

 "...Il fait novembre en mon âme

– Feuilles couleur de ma douleur,

comme il en tombe!..."

Uit Emile Verhaeren.

 

Ergens tussen november en december 2020...

 

De zon schijnt, een frisse neus en de fiets op...met daarna een warme kop koffie of chocomelk. Muziekje op de achtergrond nu de stilte me terug op ritme bracht.

Ik moet vandaag denken aan al die chronisch zieken, er zijn er zoveel en zovelen zijn alleen met hun pijn, hun verdriet, hun niet verstaan worden, het niet begrijpen en het stilaan verwijderd geraken van de rondtollende wereld daarbuiten.

We spreken allemaal zo gemakkelijk in algemene termen terwijl achter elke patiënt een mens schuil gaat en we beter zouden vertrekken van de mens.

Ze zijn jong, oud, dik, dun, sympathiek, antipathiek, sociaal, a-sociaal...ze zijn mens en hebben een ziekte maar zijn niet de ziekte.

De ziekte brengt alleen maar beperkingen met zich mee en een heleboel administratieve rompslomp...op een moment dat niemand daar nood aan heeft. Europees, federaal, regionaal en gemeentelijk ... allemaal hanteren ze verschillende criteria, begrippen, waardeschalen...en niemand die eraan denkt om dit misschien te uniformiseren, een ombudsman/vrouw of een administratieve coach te voorzien. Zoveel mensen lopen rechten en voordelen mis door onwetendheid of onkunde om juist op dat ogenblik de nodige stappen te zetten.

Gisterenavond zei iemand tijdens een talkshow dat in deze tijden nog meer dan anders een goed familielid, een goede vriendin zoveel belangrijkers is dan therapeuten, -logen en -iaters...Net nu komen onderliggende gebroken en geschonden familie en vriendenrelaties aan de oppervlakte, het gemis is des te groter wanneer niemand het even overneemt of even gewoon iets doet en niet alleen vraagt hoe het gaat als het al gevraagd wordt.

Je kan een bloemetje laten afgeven, een kaartje zenden, een pot soep aan de deur afzetten, een brief schrijven, een telefoontje plegen, een door jou gelezen boek met persoonlijke boodschap bezorgen, boodschappen doen, ... alles behalve een berichtje om te "liken", een sms je met foto's .

Dus jij dit leest, doe vandaag eens iets voor een ander, begin bij jezelf en doe het vanuit en voor je zelf. Kijk nu naar buiten, zoek een boom en zie en voel:

De gekleurde bladeren

zingen hun lied

boven in de boom

op het ritme van de wind

niemand die het hoort

niemand die het ziet

alleen diep in mij 

het kind

 

 

 

 

 

November 2020

Corona, terroristische aanslagen, presidentsverkiezingen à l' amerique...genoeg redenen om je even te hiberneren (deze uitdrukking leen ik van een buurvrouw die jaarlijks een winterse hibernatie inlast)  in je eigen "kot".

Tijdens de cursus coaching werd het gebruik van "affirmaties" toegelicht.

Het kan nuttig en efficient zijn om je hersenen op die manier proberen te sturen of voor de gek te houden. Het is echter  enkel aanvaardbaar mits deze affirmaties gebeuren met onvoorwaardelijk zelfrespect en respect. En is dit nu niet net wat ik zo mis tijdens de huidige verkiezingsslag in de USA.

Dat een president nog tijdens de verkiezingen al begint rond te bazuinen dat hij gewonnen heeft, nog los van de manier waarop hij dit doet, is een louter gebruik van een affirmatie in zijne hoofde. Maar wanneer hij dit doet zonder het nodige zelfrespect en respect naar de anderen toe, wordt de hele affirmatie inhoudsloos en doelloos, tenzij de aanhoorders dit aanvaarden en meegaan in een collectieve wishfull thinking. 

Gaan we dit dan allemaal zomaar doen ? Ik kan dit niet geloven.

Ik moet dit ook niet geloven want de president schuift het af op het rechtssysteem dat zal oordelen. Rechtssysteem waar hij de rechters van benoemde,...

Ondertussen proberen terroristen ons te overtuigen van hun grote gelijk dat enkel zij het uitverkoren volk zijn van een superwezen, een God en dat deze toelaat alle andersdenkenden om te brengen. Kan als affirmatie in hunne hoofde ook tellen. Er is echter geen enkel zelfrespect of respect terug te vinden in hun handelen.  

Wat is het spijtig dat Ghandi er niet meer is, hij zou een brief kunnen schrijven om presidenten en terroristen vriendelijk en via geweldloze communicatie duidelijk te maken dat ze geen meerwaarde brengen in deze wereld...

Proberend met het nodige zelfrespect en respect probeer ik mijn mening hier te uiten, hopend dat het sommigen tot nadenken strekt, sommigen waarvan misschien één iemand op een idee komt om conflictverlagende oplossingen aan te bieden...

Spijtig genoeg staat Covid-19 niet open voor communicatie, met of zonder geweld...

 


2020 Oktober

🎨Het project galerij is nu afgesloten, de boekhouding klopt, de overige schilderijen zijn netjes opgeborgen thuis en de gekochte schilderijen zijn geleverd. Nieuwe inspiratie en nieuwe technieken zijn al volop in ontwikkeling en worden al terug op papier, canvas, hout en glas in mijn atelier geboren.

📖 Een ander project op mijn “ever to do” lijstje is het schrijven van een boek. Hoofdstuk na hoofdstuk komt het boek tot stand. Er wordt veel geschrapt, herschreven, weggegomd…echt stapje voor stapje groeit het. Net zoals bij het schilderen de schilderijen ontstaan en groeien en mij meenemen, vloeien de letters en woorden, zinnen en hoofdstukken uit mijn pen of uit tikkende vingers en nemen ze me mee op hun weg. Het verhaal leidt haar eigen bestaan en ik word gewoon meegenomen in de flow.

🍀Ook hier is het een tijdsopslorpende bezigheid maar het voelt zo energetisch, het voelt zo goed, het voelt ik. Los van de kwaliteit, de meerwaarde van het resultaat. Het gaat niet meer om het beeld, het woord maar om de beleving van het creëren. Ik voel nergens anders zo mezelf aan als in dit creatieproces en voel me nu creator, eerder dan schilder, schrijver, musicus, jurist, echtgenote, moeder, zus, dochter,….en bovenal het voelt goed en veilig.

Het schrijven, het tekenen…het is zo een luxe om dit te kunnen doen. Terwijl het eigenlijk de voeding van mijn ontwikkeling is en dus in die zin levensnoodzakelijk.

Dankzij het ziek worden zijn en blijven, kan ik eindelijk tijd besteden aan dat waar ik me goed bij voel, mezelf ben. Hoe ziek is dat ?

🌼Zowel in beeld als in woord ontwar ik mijn levenslijn, mijn levensmotto en ontdek ik zo mijn kwaliteiten, mijn beperkingen, uitdagingen en allergieën (cf. kernkwadrant). Ik volg de flow die van mezelf een betere zelf maakt: “Follow your flow to become your inner flower.”. Stilstaan en kijken, kijken naar mezelf, de anderen en de omgeving. Kijken op zoveel mogelijk verschillende manieren.

Telkens ik op een andere manier de dingen en personen rond mij bekijk, veranderen die dingen en personen. I

Ik besef dat er geen absolute waarheid, geen absoluut groot gelijk als gemene deler bestaat. Alleen mijn waarheid en mijn groot gelijk… die dus in heel dit universum, in heel deze wereld en dit leven zo goed als niets betekenen. .. en plots wordt het leven een pak rustiger, een pak minder stressvol. Om mijn bloem te laten bloeien is licht en water nodig, maar om echt mooi te laten bloeien is er mest nodig. De “shit” van het leven. En als mijn bloem dan eindelijk bloeit zal ze dit ook uitstralen naar de omgeving en zullen mijn waarheid en gelijk feedback krijgen en ontwikkelen tot een meer gedragen waarheid en gelijk.

Die shit uitstorten op de anderen is dus niet zinvol, die shit zelf verwerken wel. Een ander heeft andere mest nodig om zelf te kunnen ontluiken tot een bloem.

En dan zijn we terug bij die oernorm, die basisregel…goede zelfzorg en zorg voor de anderen, zonder voorwaarden: onvoorwaardelijk zelfrespect en respect.

🦠In Corona-tijden wordt dit elke dag duidelijker. Ik zorg goed voor mezelf door mezelf aan te sterken, geen risico’s te nemen. Zorgen dat mijn geest en lijf klaar staan om wat dan ook aan te kunnen. Goede zelfzorg: vermijden dat virus Covid-19 mij gebruikt als nieuwe thuis en transport. Daarnaast de zorg om de andere: vermijden dat ik virusjes overdraag naar anderen. Of dit nu met of zonder mondkapje, sociale afstand,…etc is of niet, is aan de samenleving om te beslissen. Als we allemaal ons eigen niet bestaande groot gelijk en eigen waarheid willen doordrukken, kan dit virus rustig zijn gangen gaan om ons uit te schakelen. Er is immers geen gelijk of waarheid, er is alleen overleven…alleen als we ons eigen gelijk en eigen waarheid opzij zetten en samen afspraken naleven, kunnen we dit met zoveel mogelijk overleven. Ook al zijn er misschien andere manieren om dit virus het hoofd te bieden (al dan wel of geen mondkapjes, al dan wel of geen sociale contacten en sociale afstand, al dan wel of geen handgel, …), enkel die maatregelen die door ieder van ons nageleefd worden, zullen effect hebben. Ik kijk dan ook met verbazing naar al de reacties op straat, in sociale media, kranten,…van zoveel “ikjes” die allemaal hun eigen groot gelijk en hun eigen grote waarheid verkondigen. Onderhoudend en interessant maar zo tijd en energie-rovend. Diegenen die nu hun gelijk en waarheid willen doorduwen, zullen eerst hun weg moeten vinden naar de groep die nu beslissingen neemt, de groep die voor onze samenleving info verzamelt, debatten voert, nadenkt en beslist. Daar kunnen ze dan dat grote eigen gelijk, die grote eigen waarheid toetsen aan de anderen. Zolang we niet die maatschappelijke functie bekleden en de maatregelen mijn eigen handelen tot onvoorwaardelijk zelfrespect en respect niet in de weg staan, is het onze eigen verantwoordelijkheid om bij te dragen tot de maatschappelijke flow. Dus zet dat mondmasker op, gebruik handgel en beperk je contacten de volgende periode die er nu aankomt. Deze regels staan mijn onvoorwaardelijk zelfrespect en respect niet in de weg.

Geven om je zelf en geven om elkaar komt nu immers tot haar essentie.

Communicatie, geweldloze communicatie en conflictverlagend samen leven is terug de hoofdzaak en kan niet meer ergens achteraan op een to do lijstje voorkomen. Het leven vertraagt en woorden en klanken die van de ene naar de ander gaan worden zeldzamer en krijgen terug hun volle betekenis.

Zorg goed voor jezelf en de ander…

YoNa  

SEPTEMBER 2020

 

Eindelijk was het zover. Mijn verkennende zoektocht van de afgelopen jaren in beeld verwerkt zou de wereld ingaan. Een eerste kleine tentoonstelling...stond op mijn "bucketlist".

Dankzij de bezoekers is het zo een fijne ervaring geworden van bevestiging en feedback, inspiratie tot verder gaan. Dank aan eenieder die dit mee vorm gaf. Ondertussen ben ik ingeschreven in de Koninkijke Academie Schone Kunsten Antwerpen dko voor schilderkunst en geniet ik van professionele docenten die me wekelijks zoveel bijbrengen. Het is de omgekeerde wereld, ...eerst expo en dan les volgen...maar het was de ervaring meer dan waard.

Dankzij corona kon ik geen vernissage organiseren maar daardoor verliep alles veel rustigers en verliep het bezoek een pak gespreider. Soms kan een ongemak tot iets gemakkelijk leiden dus.

Het was boeiend om te zien hoe kijkers en bezoekers reageerden op mijn creaties. Uiteenlopende reacties van "oh die en die kleuren" tot  "ik val meer op die verbeelding"....Daar waar de ene genoot van het symbolisme hunkerde de andere naar een fotografisch realisme; Conclusie: de kunstenaar doet zijn ding en laat zich niet leiden door de kunstliefhebber. Dit zou immers een zelfverloochening tot gevolg hebben. 

Voor mij is het een vorm van zelfrespect, zelfbehoud, zelfontwikkeling om bij mezelf te zoeken wat ik wil, hoe ik het voel en doe en veruiterlijk. Openstaand voor verbetering maar binnen de grenzen van mijn eigen zijn. De wetenschap dat ik er nog helemaal niet ben en er nog zoveel mogelijk is, is uitdagend, inspirerend en geeft een enorme energetische boost. Die kon ik best wel gebruiken nadat vorige week duidelijk werd dat mijn linkerhand nog verder dienst weigert op de piano. Na de dwarsfluit en de cello wordt nu dus ook mijn geliefde Blüthner bedreigd...ik blijf spelen maar niet langer voor of met publiek. De tentoonstelling kwam dan ook op het juiste moment om dit afscheid te counteren en me weer in balans te houden.

Zodadelijk na een ontbijtje terug richting Antwerpen om te genieten van mijn laatste galerijdagen. 

De verkoop van een werk is zo ingrijpend, Ik ben zo blij dat ik van alles een foto maakte en dit in boekjes verzamelde. Het zien vertrekken van een verkocht werk doet telkens raar. Ook een leerproces ? Loslaten...gaat gemakkelijker als ik een goed gevoel heb bij de verbinding kunstwerk en kunstliefhebber.

Gelukkig ben ik nog niet in het "Cardillac"-stadium beland. Die juwelier kon geen afscheid nemen van zijn kunstwerken, en roofde ze daarom elke keer terug van de kopers. (opera naar E. Th. Hofmann door Hindemith met als titel Cardillac). Wees gerust, tot hier toe heb ik bij elke koper een super gevel waarvoor dank ;). 

Benieuwd welke ervaringen er vandaag weer zullen aandienen. Tot straks of tot morgen in Antwerpen?

 



Juli 2020 H-Oor-Delen

Hoe langer we in "ons kot" zitten en blijven, hoe langer maatregelen ons van elkaar verwijderen, hoe kritischer en veroordelender we lijken te worden. Eigenaardig. Door de maatregelen hebben we immers minder contacten, minder echte ervaringen en toch menen we beter of meer te kunnen oordelen over die ander en het andere. Van een ivoren toren gesproken....

Zouden we elkaar dan nodig hebben, of nood hebben aan wisselende omgevingen, om meer mens te worden ? Een kluizenaarsbestaan is dus geen garantie op vermenselijking...

Oordelen is een raar woord. Als kind zag ik visueel al oren die gedeeld werden. Nu verbind ik het met naar elkaar luisteren alvorens een mening te vormen over de ander, het andere en mezelf. 

Het is zo gemakkelijk om snel een mening te vormen, de meesten hebben eerst een mening klaar alvorens naar de andere te luiseren, alvorens naar het ander echt te kijken. Ook naar jezelf luisteren en kijken alvorens te denken een goed zelfbeeld te hebben.

De andere en het ander leerden me om niet zo snel te zijn in mijn denken en om goed te observeren, te kijken te luisteren te bevragen....uit het hokjesdenken te stappen alvorens tot een mening te komen. Nochtans zijn die hokjes ook wel nodig om tot denken te komen, om tot een nog efficiente communicatie te komen. Categoieën die algemeen aanvaard zijn....een tafel is een meubel....maar niet elke tafel heeft vier poten en is stevig....

Een oefening om zelf aan de slag te gaan en je zelf te bevragen in hoeverre je aan het vooroordelen bent zonder eerst te oor-delen.

Een oefening die leidt tot begrip dat anderen andere keuzes maken in omstandigheden die voor ons misschien zo vanzelfsprekend zouden zijn. 

YoNa

 


JUNI 2020

Het is waar…

in de grond wroeten grondt je weer en brengt je weer dichter bij jezelf.

Je vertraagt naar het ritme van de aarde en komt bijna tot stilstand.

Het afgelopen jaar heb ik daar gelukkig tijd voor gehad. Het was terug een zoeken naar mezelf. Tussen de courgetten, de ganzen en de kippen….meer was er niet nodig.

In het hectische van het leven verliezen we onze eigen “flow”, ons eigen “zijn” en worden we snel opgeslorpt door omgevingsfactoren, omgevingssleur.

Opgelegde structuren worden snel evidenties van ons zijn, terwijl ze meestal ver verwijderd zijn van wat we zelf voelen, denken, willen doen. Je eigen ritme, klank en zijn zoeken en vinden…los van de verwachtingen die omgevingen aan je voorspiegelen en die je bewust of onbewust overneemt. We ondervinden het allemaal, als we goed kijken en voelen. Je eigen levensverwachtingen vinden.

Terug naar het “ik” , “ikken”…

Eigenaardig genoeg hebben we de ander, de omgeving ook nodig om tot onze eigen kern te komen. Een gelaagdheid ontdek je pas laag na laag na het ontvangen van reacties en geven van reacties van en op de anderen, het andere, de omgeving. Zoniet blijven we zweven in het niets en kunnen we niet aarden tot een stabiel gegrond ikje… Wroetend in de grond, ganzenhok kuisend, kippeneieren rapend en onkruid wiedend kom ik mezelf tegen, reflecterend op wat is geweest, is en kan zijn, in een omgeving, een wereld rondom …

Ik-ken

 

Ik ken mezelve niet

Ontmoet haar in m’n zielelied

Omhels haar met een warme groet

Ontvang een warme hartegloed

 

Ik ken mezelve nog niet

Voel veel en intens diep verdriet

Achter de zilte tranen binnen in

Ontluiken zoete kussen als een nieuw begin

 

Ik ontdek mezelve hier en nu

Ergens tussen mezelf, jij, jou, hij, zij, en u

Spiegelt mijn ziel terug naar mijn zelve ik

Ik kan nu “ikken” want ik ken

Wie ik ben

Ik

 

YoNa

 


Een micro-universum vol verrassingen….

Na jaren van intellectueel (althans dat hoop ik toch) werk en bureaustoelactiviteit, nu een ommezwaai naar een voltijds dagelijks leven van meer actie dan de afgelopen 30 jaar “bureaustoelen”.

Mijn ervaring in huis en tuin was zo beperkt dat het wel enige tijd duurde vooraleer ik min of meer op kruissnelheid de dagen doorkroop:

 

- Bloembollen zoeken het licht: Bij het plotse thuisblijven in dat veel te grote huis met veel te grote tuin, waar man en kind alleen tijdens de avonden en vrije tijd verbleven, liep ik verloren. Iedereen raadde me aan om de tuin in te gaan en het gevecht met de aarde aan te vatten. Het zal je deugd doen zo in de aarde te wroeten en naderhand alles te zien groeien en bloeien. Dus, ik naar de bloemenafdeling van het tuincentrum. Ik gaf me over aan wel 100 bloembollen. Thuis gekomen begon ik als een razende met een klein schopje putjes in de grond te maken om die 100 bollen, bol voor bol, in te laten glijden, te overdekken met wat aarde en bloemenmest …Ik voelde mijn knieën niet meer….nee ik voelde ze net wel, pijn in spieren of bindweefsel op plaatsen waarmee ik al jaren geen binding meer had. Naderhand zwierig met de gieter alles besproeid en voldaan dagen achterover in de zetel want ik kon letterlijk niets meer uitbrengen. Twee seizoenen later zag ik mijn overbuurman in zijn voortuin fier naar zijn bloemenpracht kijken. Mijn blik op mijn tuin werd niet echt beantwoord door een kleurenpalet, alleen maar takken en groen, struik en bomengroen, grasgroen…maar geen bloem te bespeuren. Zelfs geen aankomend sprietje van een bloem. Voorzichtig vroeg ik de overbuurman om raad. Hij zou eens komen kijken. “Waar juist heb je die bollen in de grond gestoken ?”….ik wees hem de lange rij aan en de knieën kwamen weer in mijn herinnering naar boven… Hij nam een klein schopje en begon de aarde om te woelen om vervolgens verbaasd een bol uit de grond te halen en deze mij voor te houden. “Wat heb jij nu gedaan ?”. Ik had blijkbaar al die bollen met hun worteltje naar boven gericht geplant, ze vonden dus logischerwijs hun weg naar het licht niet…Ze zaten maar te wroeten in die aarde zonder uitweg…Overbuurman heeft geschaterd om mijn stadse ondermaatse kennis van planten. Ondertussen zijn er toch al wat bloemen in de tuin, geplant met hun worteltje naar beneden zodat hun stengel de weg naar het licht kan vinden.

- Een courget laat zich niet intomen… Na de bloemen volgden de kruiden en de groenten. Vol goede moed begon ik eraan. Ik plantte een klein schattig courgetteplantje naast mijn kruiden. Weken later bleek dit schattige plantje als een monster mijn kruiden te overschaduwen, een woekering van stengels en bladeren…drama in mijn groetentuin…Ik had ook pompoenen geplant, dacht ik…;tot grote consternatie bleken er geen pompoenen aan die plant te groeien, maar ronde…courgetten. - Curry in de pasta: Over mijn kruidentuintje was ik wel tevreden…tot op een dag een kennis bij mij op het terras zat en verbaasd naar mijn kruiden keek en vervolgens naar haar bord op tafel…”Yo heb jij deze pasta met curry uit een zakje gemaakt .”. Ik, zo fier als een gieter, “nee hoor, zelf gemaakte curry met mijn eigen gekweekte curryplant…”. Mijn gaste stopte met eten, keek me aan en zei me terechtwijzend, “jouw curryplantje daar tussen je kruiden, is geen kruid maar een sierplantje en niet voor consumptie geschikt…”. O jee, dacht ik, zit ik hier mijn omgeving en mezelf te vergiftigen met dat mooi ogende plantje…Ik kan jullie gerust stellen met het gegeven dat we allemaal nog leven. Ik denk nu wel twee keer na vooraleer ik begin over zelf gekweekte kruiden..Maar je bent altijd welkom om een hapje mee te eten…😉.”.

- Onze veestapel…Ik begon met kippen…leek me zo gezellig. Er werd in allerhaast een heuse kippenvilla gekocht, een hok er rond getimmerd ene op een dag ging ik drie kippen kopen. Een dikke witte moederkloek en twee kleinere bruine kippen. We adopteerden nog een sierhaantje, Elvis genaamd, erbij. Wist ik veel dat kippen ook vliegen…Binnen de kortste keren zaten mijn kippen niet op stok in hun hok, maar op tak in de bomen. De eieren vielen van meters hoog naar beneden en pletsten op de grond. Dus een kenner aangesproken en aan de slag gegaan met hun vleugels. Een mooie zomermiddag nam ik mijn kippen één voor één op schoot om hun vleugels in te korten. Wat een avontuur. Blij een voldaan kon ik bij het avondeten verkondigen dat mijn werkje geslaagd was. De kippen zouden niet meer vliegen….tot een week later….ze zaten in hun vertrouwde bomen, weliswaar een lagere tak, maar in de boom….Bleek dat ik maar één vleugel per kip had moeten behandelen en niet beide vleugels. Mijn kippen hadden hun vliegevenwicht behouden en hadden getrainde vliegspieren, die ze na de kortwieking snel terug hadden bijgetraind. Elvis had er blijkbaar genoeg van en is naar het kippenren van de buren gevlucht…Ondertussen zijn we een paar kippen verder en nu lopen mijn kippen los in de tuin, de hele dag wormpjes zoekend en niet geïnteresseerd in die hoge bomen.

- Ganzenpas: Zo kocht ik ook twee gansjes aan. Ik dacht dat twee volwassen ganzen zouden geleverd worden….groot was mijn verbazing toen ik weken later twee kuikens mocht afhalen. Donzige gele ganzenkuikens…ik voelde me zo schuldig. Dezelfde avond sliepen ze op mijn schoot in mijn armen in, in mijn zetel in de leefruimte. Terecht merkten mijn medebewoners op dat dit niet kon blijven duren. Een ouden hondenbench werd van onder het stof gehaald, in mijn atelier geplaatst en van stro en strooisel voorzien. Na een week konden ze in de bench in de atelier slapen. Vol verwondering zagen we hoe snel die kuikens groeiden. We zagen ze bijna letterlijk groeien…de bench ontgroeiend. Week na week werd hen iets bijgeleerd. Week drie sliepen ze buiten in hun bench, week vier spetterden ze in een kinderbadje en nu week vijf zien ze eruit als echte ganzen, met een eigen ren, een eigen kot en een eigen bad…de vijver negerend lopen ook zij nu los in de tuin, de hele dag gras etend. Wat ze me niet hadden verteld is dat een gans zo snel ze gras eet, ook ze snel ze zich van haar ontlasting ontlast, altijd en overal…het is een rondlopende schijtmachine….niet te doen…al goed dat de tuin groot genoeg is, maar op blote voeten door het gras gebeurt nu wel iets voorzichtiger. Manlief loopt af en toe armwiekend voor de arme beestjes, die hem dan volgen, vleugelklapperend….zonder echter van de grond te komen, leren mensen gewoon worden, leren in een kot buiten te slapen, leren drijven op het water….het is ons allemaal gelukt…maar leren vliegen zal een ander paar mouwen, of vleugels zijn. Alhoewel ik stiekem hoop dat ze op de grond zullen blijven…Ik zie me al paniekerig rondrijden in het dorp, roepend op “Kwik” en “Kwek”…ze verklaren me dan helemaal voor gek….

 

Kruiden, Onkruiden, groeten, kip en gans, hond en kat…ik weet nu waarom ik er ’s ochtends uit moet. De vrienden hadden gelijk, die grond, die tuin, die beestjes…ze doen me goed, ze geven me de frustratie, ergernis, de hoop en uitkijken naar en voldoening die zo nodig is in een leven.

Zorgen voor aarde ene fauna, flora, terwijl je tegelijkertijd zo eigenlijk zorg draagt voor je innerlijke universum. Rust en relativering zijn nooit zo aanwezig geweest als nu “in onzen hof….”. De tuin laat zich immers niet temmen, net zo min als mijn beestjes…al denk ik graag het tegenovergestelde.

Waarom niet meer terra, fauna en flora toelaten in de verzorgingstehuizen, ziekenhuizen, jeugdinstellingen, internaten…overal waar mensen nood hebben aan contact met hun innerlijke en externe universum…. Laat de lente, de zomer nog maar duren…

Dag Nieuwe dag,

Lucht, licht leven

Lopen liggen lezen,

Dag Oude dag

Tot morgen

Yona


Mei 2019

Ieder van ons doorloopt zijn leven zoals het zich aandient. De één al wat soepeler dan de andere. In oktober 2017 kreeg ik te horen dat de laatste tien jaar  mijn wandeling met horten en stoten en pijjnlijk verliep door een degeneratieve aandoening. Niets aan te doen. Het zou er niet beter op worden. Voor mijn naaste omgeving een enorme klap, voor mij brak eerst een ontkenningsfase aan.

Een jaar later kon ik niet meer dagdagelijks functioneren zoals ik dat als overactieveling gewoon was. Dagdagelijkse dingen werden dagdagelijkse hindernissen. Energie werd soms plots tot nul herleid en zintuigen of ledematen weigerden op onverwachte momenten dienst. Mijn gezinsleven en professioneel leven kon niet langer verder gaan zoals het ging. In september 2018 brak mijn weerstand en moest ik noodgedwongen een einde maken aan mijn professioneel leven, hetgeen ik altijd met hart en ziel gedaan heb. Op 1 mei 2019 werd ik noodgedwongen op pensioen gesteld wegens zware aandoening.

Er volgde maanden van rouw. Ik vond mijn weg niet meer en mijn omgeving vond mij niet meer.

 

Mei 2020

Het leven heeft ondertussen een hele ander beeld gekregen. Ik ontdekte een leven voorbij de stilte, voorbij de pijn. Het universum opende zich in microdeeltjes van het zijn. 

Het kan mooi zijn en wonderbaarlijk, niet langer alleen maar vechten tegen, maar nu leven met...het kan dus.

Ik ben niet langer alleeen maar "mevrouw X" maar nu ben ik ook "patiënt met ziekte X". Het is er immers op elk moment altijd en gaat nooit meer weg. Het is dan ook maar best dit te aanvaarden. Minder verwarrend voor mijn omgeving ook. Alleen mag ik niet vergeten dat ik daarnaast ook "ik" blijf, echtgenote van, dochter van, moeder van, zus van, nicht van, vriendin van, ex-collega van ....Ik ben dus niet beperkter maar meer geworden, ... ?

Wat mensen nu in coronatijden als positieve rust ervaren, ervaar ik al een jaar zonder corona maar met mijn beperking. De coronarust was welgekomen want minder contacten is ook minder positieve en negatieve stress, dus minder pijn. Straks gaan de meesten onder jullie, waaronder ook mijn huisgenoten aan het werk, maar ik en zovele andere chronische zieken blijven in hun bubbel zitten. Het wordt dan alleen moeilijker om op te boksen tegen die voor ons te sneldraaiende wereld om ons heen.

 

Jouw tijd is mijn tijd niet, snel traag,....seconden, jaren, je voelt, je hoort, rept en ziet eeen ander ritme, in dezelfde jaren.

Mijn tijd is jouw tijd niet.Ontmoet me, hou me vast, geen kat die mijn tijd ziet, die het verschil tast.

Onze tijd is anders, onbepaald, seconden en dagen, al verjaard. Hou me vast als je me voorbij raast, sta even stil, ik ben nog niet ver-be-jaard.

Ontmoet me even, heel even, in jouw tijd, mijn tijd,....nu.

 YoNa